Το ΝΒΑ και ο διαγωνισμός δημοτικότητας για το βραβείο MVP

Η κουραστική συζήτηση και οι προσεγγίσεις σχετικά με την κούρσα για το βραβείο MVP

Η αλήθεια είναι ότι το βραβείο MVP γίνεται όλο και περισσότερο ένας διαγωνισμός δημοτικότητας αφήνοντας κάτω από το χαλί ζητήματα σχετικά με τη δραστικότητα του κάθε παίκτη και το πόσο αποτελεσματικός είναι στο να την κάνει καλύτερη την ομάδα του. Παρόλα αυτά, το ζήτημα δεν είναι ξεκάθαρο πάντα. Φέτος, υπάρχει η συζήτηση για το πόσο ένας παίκτης σηκώνει την ομάδα του, πόσο καλό είναι ένα σύνολο χωρίς τον τάδε παίκτη και πιο είναι το ταβάνι μίας ομάδας με και χωρίς αυτόν.

Συνολικά φέτος, 3 παίκτες φαίνεται να είναι στη βιτρίνα για να κερδίσουν το βραβείο. Ο Nikola Jokic, ο Shai Gilgeous-Alexander και ο Giannis Antetokounmpo. Οι πρώτοι δύο έχουν το πάνω χέρι φέτος με τον SGA να οδηγεί την κούρσα κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών της σεζόν. Ο Jokic ανέβασε τις μετοχές του το τελευταίο καιρό αλλά πάντα βρισκόταν μέσα στην τριάδα.

Ταυτόχρονα, τα Αμερικάνικα media προσπαθούν να βάλουν στην κουβέντα τον Jayson Tatum θέλοντας ένα δικό τους παιδί στην τριάδα, ενώ γίνεται κουβέντα για τον Luka Doncic ο οποίος διαλύει τις άμυνες του NBA με χαρακτηριστική ευκολία αλλά το ρεκόρ (36-28) των Dallas Mavericks δεν τον βάζει ανάμεσα στους βασικούς διεκδικητές αυτή την στιγμή.

Ο προβληματισμός γύρω από τον νικητή του βραβείου

Υπάρχουντρόποι να μετρήσεις και να δεις το impact ενός παίκτη στην ομάδα του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Joel Embiid και η ομάδα των Sixers. Ο περσινός MVP είναι στα πιτς από τις 31 Ιανουαρίου. Από τότε, οι Sixers έχουν ένα κάκιστο ρεκόρ με μόλις 6 νίκες σε 17 παιχνίδια. Συνολικά φέτος, η Phila έχει μόλις 9 νίκες σε 29 παιχνίδια χωρίς τον MVP της σεζόν 2022-23. Παρόλα αυτά, την περσινή χρονιά ο Embiid έπαιζε δίπλα σε έναν σταρ και πρώην MVP όπως ο James Harden. Οι Sixers είχαν ρεκόρ 11-5 χωρίς τον σούπερσταρ ψηλό την περασμένη σεζόν.

Με λίγα λόγια, η φετινή ομάδα της Philadelphia (από 3η-4η στη Ανατολή θα καταφέρει με το ζόρι να παλέψει για μία θέση στα playoff μέσω του τουρνουά play-in) χρειάζεται τον Joel Embiid πολύ περισσότερο από τους Sixers της προηγούμενης σεζόν.

Ο Giannis Antetokoumpo κατέκτησε δύο συνεχόμενα βραβεία MVP όντας “χειρότερος” παίκτης από αυτό που είναι τα τελευταία τρία χρόνια. Παρόλα αυτά, φέτος είναι η πιο polished σεζόν του με τους Milwaukee Bucks. Σουτάρει το καλύτερο EFG% (63.5%) της καριέρας του κάτι που τον τοποθετεί στο 97ο percentile της λίγκας σύμφωνα με τον Cleaning The Glass.

Ο Γιάννης πιάνει αρκετές κορυφές φέτος ενώ οδηγεί τους Bucks σε νίκες με την ομάδα να είναι στο +9.5 ανά 100 κατοχές με τον 29-χρονο ψηλό στο παρκέ.

Ο Shai Gilgeous-Alexander είναι το καινούργιο πρόσωπο στην τριάδα των υποψήφιων MVP. Ο Καναδός κάνει απίστευτη σεζόν και οδηγεί τους OKC Thunder στην κορυφή της Δύσης με ελάχιστη διαφορά από τους δεύτερους Denver Nuggets του έτερου υποψηφίου MVP Nikola Jokic. O Shai είναι το φρέσκο πρόσωπο που θέλει το NBA να έχει πάντα στην κούρσα για το βραβείο.

Το γεγονός ότι αγωνίζεται στη μικρή αγορά της Οκλαχόμα είναι ένα μείον σχετικά με το πόσο θα προωθηθεί η υποψηφιότητα του από τα media που δημιουργούν κενά debates σχετικά με το ποιος είναι καλύτερος παίκτης στη λίγκα φέτος. Αυτό είναι άλλη μία προβληματική κατάσταση της διαδικασίας επιλογής καθώς το μέρος που παίζει κάποιος δεν μπορεί να παίζει ρόλο στις πιθανότητες για να κατακτήσει ένα βραβείο. Ένας άνθρωπος που πιθανότατα ξέρει κάτι από αυτή την συνθήκη είναι ο Nikola Jokic.

Ο Jokic είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη που οι φαν της ομάδας του βοήθησαν ώστε να κερδίσει πόντους δημοτικότητας σε παναμερικανικό επίπεδο τις προηγούμενες χρονιές. Ταυτόχρονα, οι Nuggets είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ομάδας που έχτισε το υλικό της με στόχο να πάρει το maximum από τον σταρ της. Πέρυσι τo Ντενβερ πήρε σχετικά άνετα τον τίτλο έχοντας μία πλήρη ομάδα σε όλους τους τομείς. Φέτος, έχοντας λιγότερο βάθος στον πάγκο μπορεί να δυσκολευτεί περισσότερο κυρίως έχοντας αντίπαλους τους Celtics στην Ανατολή.

Το γεγονός ότι ομάδες (ούτε οι φετινοί πλήρεις Celtics τα κατάφεραν τουλάχιστον έως τώρα) δεν έχουν απάντηση στο παιχνίδι του δείχνει το πόσο δίκιο έχουν κάποιοι να το τοποθετούν στους καλύτερους παίκτες που είδαμε ποτέ στο παρκέ.

Ο Jokic ίσως είναι ο καλύτερος παίκτης στο NBA αυτή τη στιγμή αλλά καλύτερος δε σημαίνει και πολυτιμότερος πάντα τουλάχιστον με τη λογική που προσεγγίζεται το θέμα του βραβείου MVP τα τελευταία 15 χρόνια. Αν ήταν έτσι, ο LeBron James θα είχε περισσότερα από 4 στην καριέρα του καθώς στο πικ του δεν υπήρχε τρόπος να τον σταματήσεις.

Ο λόγος που το βραβείο MVP είναι διαγωνισμός δημοτικότητας ανάμεσα σε κορυφαίους παίκτες της λίγκας

Ανεξαρτήτως που θα καταλήξει το φετινό βραβείο υπάρχει λόγος που αποδεδειγμένα δεν μπορεί να πει κάποιος ότι τα ένας παίκτης αξίζει με διαφορά το βραβείο MVP από ένα άλλο. Στο τέλος της ημέρας άνθρωποι ψηφίζουν για τον νικητή αρά δεν υπάρχει αντικειμενική μέτρηση για το ποιος αξίζει να το πάρει το βραβείο σπίτι του. Τα advanced stats δίνουν κάποιες απαντήσεις (σε καμία περίπτωση μία ολοκληρωμένη εικόνα) σχετικά με το πως επηρεάζει ένας σούπερσταρ το ρεκορ νικών-ηττών σε μία σεζόν.

Παρόλα αυτά, και επειδή μιλάμε για ομαδικό άθλημα όλοι παίκτες που είναι υποψήφιοι επηρεάζονται από το υπόλοιπο ρόστερ. Ο Jokic δε θα μπορούσε να είναι το ίδιο καλός αν δεν είχαν χτίσει μία ομάδα κατάλληλη ώστε να λάμψει μέσα σε αυτήν. Το μέγεθος στα φτερά δίνει την απαραίτητη απάντηση στο πρόβλημα της έλλειψης αθλητικότητας του Σέρβου, ενώ ο Michael Malone είναι ένας ικανότατος προπονητής που έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία στο ρόστερ.

Οι Thunder έχουν περικυκλώσει τον Shai Gilgeous-Alexander με μέγεθος και αθλητικότητα, ενώ η ομάδα έχει πολλαπλούς χειριστές και κάποιους πολύ efficient σουτέρ. Οι Bucks ανέβηκαν επίπεδο από τη στιγμή που έφτιαξαν ομάδα που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του Antetokounmpo και έφεραν προπονητή (τον Mike Budenholzer) που είχε στο ενεργητικό του μία ομάδα που όλοι μπορούσαν να σουτάρουν από το τρίποντο (Hawks της σεζόν 2015-16).

Πέρα από το περιβάλλον και την παραδοχή ότι πολλά πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με τον εκάστοτε παίκτη πάντα μπορούν να παίζουν ρόλο, δεν υπάρχουν στατιστικά που να περιγράφουν μία ολοκληρωμένη εικόνα της δράσης που έχει ατομικά κάθε παίκτης και στις δύο πλευρές του παρκέ. Έτσι, το βραβείο καταλήγει να βασίζεται κυρίως στην ικανότητα του εκάστοτε πρωταγωνιστή να κυριαρχήσει στην επίθεση.

Πολύ περισσότερο δε για αυτό το λόγο, πολλοί παίκτες και ομάδες δίνουν βάσει στα ματσαρίσματα μεταξύ παικτών σε παιχνίδια της regular season. Πέρυσι, η μονομαχία Embiid- Jokic σε ένα ψιλό-αδιάφορο ματς προς τέλος της σεζόν έδωσε το πλεονέκτημα στον σέντερ από το Καμερούν. Φέτος, σύμφωνα με την τελευταία σφυγμομέτρηση, ο Jayson Tatum βγήκες εκτός κούρσας μετά την ήττα της Βοστώνης από το Ντενβερ και το κακό 4ο δωδεκάλεπτο που έκανε σε αυτό το παιχνίδι απέναντι σε έναν ανταγωνιστή για το βραβείο.

Πολλές φορές, παίκτες, ομάδες, δημοσιογράφοι και φαν καταλήγουν να κάνουν καμπάνιες για να πείσουν για το ότι ο τάδε παίκτης είναι ο πολυτιμότερος για αυτή την σεζόν. Έτσι, καταλήγουμε σε ένα χαώδης σύστημα στο οποίο κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το ποια είναι τα κριτήρια για τον καθορισμό του νικητή με αποτέλεσμα οι τελευταίες μήνες της σεζόν να θυμίζουν πολιτική προεκλογική καμπάνια.

Προσωπικά, θεωρώ ότι στην εποχή των νέων media και έχοντας πλεονασμό εργαλείων μέτρησης του talent pool της λίγκας που είναι πιο μεγάλο από ποτέ, το να προσπαθούμε να βρούμε αντικειμενικά κριτήρια είναι πολύ δύσκολο σε μία σεζόν 82 παιχνιδιών. Κατ’ επέκταση το βραβείο αποτελεί μία προσπάθεια αναγνώρισης του X-factor σε ένα επιτυχημένο μπασκετικό σύνολο, ενώ τα εκάστοτε narrative βοηθούν να αποκτά ενδιαφέρον μία σεζόν πολύ μεγάλη για να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού που παρακολουθεί το προϊόν.